gece yalanlari, sabah ruyalari

11 - 11.30 arasi yatmayi cok seviyorum, cunku o zaman sen mesaj atiyorsun bana, bir onbes dakika sonra, tam uykuya daldigimda. O kadar yorgun oluyorum ki duyup uyanmiyorum. Sonra her nasilsa sabahin 6'sinda uyaniyorum, elimle telefonumu ariyorum saate bakmak icin, sonra ekranin tepesinde belirmis o minik zarfi gorup heyecanlaniyorum. Kiziyorum kendi kendime; "Simarma hemen, daha kim oldugunu bile bilmiyorsun". Tusa basinca goruyoum kim oldugunu +1 5.... Sensin. Okumadan gozlerimi kapiyorum, tebessumle, derin bir ic cekisle yastigima geri birakiyoum kendimi. Tipki eski gunlerdeki gibi, seninle uyanmak: senin sesin, senin tenin veya senin dusuncenle. Ama bugunku aci dolu degil, son aylarda oldugu gibi, aksine huzur dolu, tipki seninle beraber gunlerdeki gibi.